Xulia é unha nena de conto. Non como Riciños de Ouro. É unha nena de conto porque a súa peripecia vital adoptou esa forma da man do seu pai, Diego Giráldez, premio Eduardo Blanco Amor de novela con As obras póstumas. «Dende o embarazo, sabiamos que viña con moitas incidencias. E, como é unha valente, Xulia decidiu nacer antes do previsto», comeza o escritor, que narra en Xulia e as cóxegas das nubes a aventura hospitalaria da súa filla, ilustrada por MeliMolita. O primeiro berce de Xulia estivo na uci de neonatos do Hospital Álvaro Cunqueiro, de Vigo. No conto, o centro é o Santamariña. «É unha homenaxe encuberta á que foi a cardióloga pediátrica de Xulia, Inma Santamarina. Foi quen atendeu a Xulia desde o minuto un», recorda Diego. Inma morreu a causa dun cancro fulminante, pero a Xulia deixoulle dentro a idea de ser de maior coma ela», revela o autor.

­—Cal foi o primeiro fío do libro?

—Unha historia que eu vin na uci de neonatos do Cunqueiro. Como os cativos son tan pequenos, as gafas de osíxeno cáenlles e para aguantalas póñenlles autocolantes en forma de nube, dúas pegatas en forma de nube. Pensei: «Que importantes estas nubes para que os cativos respiren». A min a literatura infantil sempre me pareceu un xénero complicadísimo, pero pensei que tiña que facer un esforzo, do mesmo xeito que Xulia fixo un esforzo por vivir.

—Como leva ela o feito de ser a protagonista?

—Está incriblemente feliz! Adiantei que ía saír na súa clase, e viñeron todos á presentación no Porriño. O público empezou a aplaudir e ela non soubo calibrar ben esa emoción e púxose a chorar.

—A TurboBarloventa é o enxeño estelar do hospital no que nos mete este conto. Pero, máis potente que o poder da máquina, é o das caricias da nai...

—O libro é unha homenaxe a Tania, a nai de Xulia. Desde o momento en que soubemos os problemas que traía de serie a nena, Tania decidiu seguir adiante co embarazo. E dende ese primeiro momento converteuse nunha gladiadora.

«Cando o nivel de osíxeno de Xulia baixaba, a máquina comezaba a pitar. Unha vez pitou e toda a familia se levantou da mesa. E ao momento dixo miña nai: 'Tranquilos, es el horno, está listo el cordero'»

—En que se inspirou para imaxinar a TurboBarloventa?

—Está o traballo de MeliMolita. Coa TurboBarloventa pensei directamente nunha máquina expendedora de nubes. O problema é que si esa máquina falla, o hospital pode converterse nun cinceiro. A imaxinación de MeliMolita fixo o demais. Ela sempre viu a TurboBarloventa humanizada. Por iso ten ollos e boca.

Authorization Required

This server could not verify that you are authorized to access the document requested. Either you supplied the wrong credentials (e.g., bad password), or your browser doesn't understand how to supply the credentials required.

—O humano está no centro dos coidados deste hospital. Somos xa conscientes do valor do sentido do tacto?

—O sentido do tacto gaña a unha máquina; hai unha frase así no libro. Xulia viu para a casa no Nadal cunha máquina de osíxeno tapada cunha manta para que non fose moi cantoso. Cando o nivel de osíxeno de Xulia baixaba, a máquina comezaba a pitar, horrible. Unha vez pitou e toda a familia se levantou da mesa. E ao momento dixo miña nai: «Tranquilos, es el horno, está listo el cordero». Estabamos todos pendentes da máquina todo o tempo! As máquinas foron moi importantes na vida de Xulia, a ciencia foi a que lle salvou a vida. Pero estar ao seu carón, collerlle a man, estar os dous meses que ela estivo sedada foi moi importante. O pel con pel.

—Algún momento bo no hospital?

—Recordo que un día de sol, estando na uci da Coruña, alguén prendeu a radio e puxo o Despacito. Ti sabes como nos miramos todos e empezamos a sorrir! E pasaba unha enfermeira e cantaba e sentías que en medio daquela loucura había un golpe de normalidade que te axudaba a empurrar. Non sabemos ata que punto somos capaces de aturar, de amoldarnos. A ciencia e a mediciña son absolutamente primordiais. Teño a mala sorte de non crer en Deus. Só creo no que sei que me vai salvar vida. Nós estamos profundísimamente agradecidos a todos os profesionais, aos dos dous equipos médicos que salvaron a Xulia.

—Como está Xulia hoxe?

—Excesivamente inqueda, pero moi ben! Encántalle sorrir, bailar, o cine. Quedou cunha insuficiencia pulmonar severa pero que non se lle nota no día a día. Vivímolo con normalidade. Nunca será olímpica, pero tampouco o seu pai. Quizais unha das persoas que peor o pasaron foi o seu irmán de 16 anos, que tivo que ver con 8 todo que pasaba na casa coa pequena.

—Tras unha experiencia así, hoxe relativiza máis as lerias do dia a día?

—Eu nun ano madurei dun xeito brutal. Cando marchamos do hospital da Coruña, fomos a despedirnos do equipo que nos acubillou e ao final salvou a toda a familia. Baixei tamén xunta a asistente social: «Rocío, non volverei a ver a vida do mesmo xeito», dixen. «Diego, vas a volver a agobiarte se che rompe a lavadora», dixo ela. E si, tiña razón.

—Pero un xa vai curtido para que esvaren certas cousas da vida...

—Recordo cando saímos do hospital da Coruña para vir á nosa casa no Porriño. Abrín unha botella de xenebra e puxen os vasos para preparar dous gin-tonics. Puxemos unha peli. Quedamos durmidos. Os gin-tonics seguían alí á mañá seguinte. Estabamos rotos, pero felices.

---

---

---