Por primeira vez na súa historia, a Facultade de Ciencias da Comunicación conta cun equipo decanal formado por docentes que se formaron nese mesmo centro. Á fronte, José Pereira, quen ten claro que o feito de ter vivido as deficiencias da facultade na propia pel é un valor engadido á hora de tentar mellorar o funcionamento do centro. Os retos son catro: mellorar os indicadores de calidade; fomentar o compromiso social; acabar co pesadelo da burocracia, e apostar pola internacionalización grazas á mobilidade.

-Será lembrado como o decano que afrontou a adaptación práctica a Bolonia. ¿Como se leva?

-Ben. Houbo cambios importantes tanto técnicos como de filosofía. As clases teóricas pasaron a ser de 50 minutos e as prácticas son de ata dúas horas, o que obedece ao feito de reducir as horas do alumno diante do profesor. Os profesores teñen que adaptar o seu traballo a unha parte que o alumno ten que facer sen el. Ten que madurar, porque a estratexia que nos marca a adaptación ao espazo europeo é que a maduración persoal, intelectual e profesional dos estudantes ten que ser tamén con esforzo persoal, non vale que se responsabilice só ao profesor da formación do estudante. Obviamente, o primeiro ano non se consegue o 100% dos obxectivos, pero imos ben, porque os profesores entenderon que hai que crear infraestrutura para que se cree o contexto para que o alumno asuma competencias profesionais e académicas que o leven ao éxito absoluto.

-As de comunicación foron sempre carreiras cunha compoñente vocacional moi forte. ¿Os rapaces seguen a tela?

-É difícil globalizar. Hai moita xente que vén con moita vocación e ganas de aprender. Hai quen vén con moita vocación e poucas ganas de aprender e hai outras que veñen sen vocación pero con ganas de aprender. O noso traballo é tentar reconducilos todos. A vocación é importante, pero o procedemento que se precisa para mellorar as técnicas, como en calquera traballo, son fundamentais, e para iso estamos aquí.

-¿Trasládase nas aulas a realidade dos medios máis alá das máximas tradicionais do xornalismo?

-Cando os rapaces chegan, como en calquera titulación, entran cunha imaxe idílica. É obriga dos profesores e da facultade explicarlles modelos ideais e analizar por que funcionan e por que fracasan. Pouco a pouco cada un vaise decatando do contexto no que quere vivir. Creo que todos os profesores e todo o sistema universitario deixa claro que rematar a carreira non é igual a ter un traballo e que a vida dá moitas voltas e as empresas teñen tantas formas de traballar como empresas son. No momento no que un é capaz de atopar modelos e atope xeitos de traballar, hai que ir adaptándose ao contexto. Da carreira saen preconcibidos dos problemas da profesión, pero van aprendendo unha vez traballan.

-Por iso a carga teórica é menor que noutras titulacións.

-É verdade que a nosa filosofía, pola que se guía o noso propio discurso, non se trata de «chapar» folios, como pode ser noutros lados, porque traballamos coa actualidade, non coa memoria e a actualidade, por definición, remata cada día. Trátase de facer moitas prácticas e aproveitar as horas na facultade.

---

---

---